Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 253 587 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS
Kategorie

Moje płyty

wtorek, 30 listopada 2010 16:36


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (1) | dodaj komentarz

“The Authorized Bootleg” Robben Ford

wtorek, 30 listopada 2010 14:36

Robben Ford & The Blue Line

“The Authorized Bootleg”

1998,Blue Thumb Rec.

R. Ford – acoustic guitar, vocals

Roscoe Beck – bass, backing vocals

Tom Brechtlein – drums, backing vocals

Bill Bublitz – acoustic piano

 

 1. When I Leave Here                                    Ford

 2. Chevrolet                                                   Young, Young

 3. Top of the Hill                                           Ford, McKormick

 4. Start It Up                                                  Ford

 5. Don't Let the Sun Catch You Crying         Greene

 6. Help the Poor                                             Singleton, Singleton

 7. Lovin' Cup                                                 Butterfield

 8. Tired of Talkin'                                          Ford

 

Płyta nagrana 5 grudnia 1995 roku, w jazzowym klubie “Yoshi’s” w Oakland.

Dla ciekawych link do strony klubu  http://www.yoshis.com/oakland

Wydana dopiero w 1998 roku. Płyta wyjątkowa bo Robben gra na gitarze akustycznej.

Jest to pełny zapis koncertu, bez wyciszeń i z zapowiedziami lidera.

Płytę koniecznie trzeba posłuchać, fakt nagrania bez specjalnych przygotowań podnosi jej wartość. „Lovin’ Cup” Ford zagrał sam, pozostałe utwory w kwartecie.

To naprawdę wyjątkowa płyta i dość dobrze nagrana. Jeszcze raz polecam.

 


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

“Handful of Blues” Robben Ford

wtorek, 30 listopada 2010 14:34

Jeszcze jedna płyta Robbena z mojej półki, do końca jeszcze daleko ale jednak coraz bliżej.

Robben Ford & The Blue Line

“Handful of Blues”

1995, Blue Thumb Rec.

R. Ford – guitar, vocals

Roscoe Beck – bass, background vocals

Tom Brechtlein – drums, background vocals

oraz 

Mark Ford – harmonica  on 2, 4, 7, 11

Danny Kortchmar – 2nd guitar on 2, 8, 11

Henry Butler – piano  on 3, 11

Russel Ferrante – piano on 5, 6, 9

Ricky Peterson – Hammond  on 5, 10, 12

 

   1. Rugged Road                                             Ford

   2. Chevrolet                                                   Young, Young

   3. When I Leave Here                                    Ford

   4. The Miller's Son                                         Ford

   5. Don't Let Me Be Misunderstood                Benjamin, Caldwell, Marcus

   6. Top of the Hill                                            Ford, McKormick

   7. Running Out on Me                                    Ford

   8. Tired of Talkin'                                           Ford

   9. Good Thing                                                 Ford

 10. Think Twice                                                Beck

 11. I Just Want to Make Love to You              Dixon 

 12. Strong Will to Live                                     Ford

 

płyta nagrana w studio. Prawie wszystkie ( oprócz czterech) skomponował Ford. Płytę otwiera trio dość szybkim numerem z kilkoma  solówkami gitary. Porównując do poprzednich płyt, można powiedzieć, że wprawdzie brzmienie gitarzysty jest rozpoznawalne ale solówki są bardziej „soczyste”.

To na tej płycie pierwszy raz usłyszałem „Chevrolet”  (Lonnie Young/Ed Young ). Leszek Cichoński często gra ten utwór. Myślę, że Ford też lubi go grać. Dodatkowo na harmonijce gra jego brat, znakomicie wzbogacając linię melodyczną. Kolejne dwa utwory to bluesy lidera. Maszyna rozpędza się, fantastyczne sola gitary i harmonijki. W programie płyty znalazł się przebój muzyki pop ( nr 5), „okraszony” dźwiękami gitary, nie przeszkadza. Większość muzyki na płycie to solidny blues i blues-rock. Kolejna płyta, którą polecam.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

“ In San Francisco” - Robben Ford & The Blue Line

wtorek, 30 listopada 2010 14:26

Kolejny “odcinek” i kolejne dwie płyty Forda. Obie to nagrania live . Program obu koncertów prawie identyczny. Oczywiście płyta DVD daje możliwość zobaczenia muzyków.

Można dokładnie zobaczyć z jaką swobodą Robben Ford gra na gitarze. Nic nie jest „wymęczone”. Czasmi gitarzyści „popisują się”, czasami udają wielki wysiłek podczas solówek. To nie dotyczy Robbena. Jego gra jest w warstwie dźwiękowej doskonała, a patrząc na jego grę mam przekonanie, ze dokładnie wie co i dlaczego robi.  

Robben Ford & The Blue Line

“ In San Francisco”

live 1993, Jazz Door

R. Ford – guitar, vocals

Roscoe Beck – bass

Tom Brechtlein – drums

  1. The Brother

 2. You Cut Me to the Bone

 3. Start It Up

 4. Step on It

 5. Prison of Love

 6. Worried Life Blues

 7. Tell I'm Your Man

 8. Talk to Your Daughter

 9. Help the Poor

Bardzo energetyczny album, zawsze uważałem, że nagrania live pokazują faktyczne możliwości muzyków. Ta płyta nie zawodzi. Zespół gra kompozycje Forda za wyjątkiem „Worried Life Blues”, której autorem jest: Major Merriweather (Big Maceo Merriweather) pianista ( zmarł 1953 roku) oraz kończącej koncert “Help The Poor” ( często granej przez B.B.Kinga ale skomponowanej przez  Charlie Singletona). Wszystkie utwory są znane z poprzednich płyt zespołu, z racji, że to koncert, muzyka ma jednolity charakter ( nie znaczy, że nudzi). Nie ma tutaj, żadnych dodatkowych instrumentów, klasyczne trio. Bezbłędne solówki Robbena, swobodne improwizacje oparte na zgranej ze sobą sekcji.

Coraz bardziej widać, że Ford już dawno wypracował swój styl i brzmienie ,a teraz tylko pozostało mu dbać o „treść” solówek i robi to znakomicie.

Kolejny album to płyta DVD. Nie będę o niej opowiadał z dwóch powodów. Program koncertu jest  ten sam (jedna zmiana w kolejności wykonywania).  

Robben Ford & The Blue Line

In Concert Ohne Filter  DVD

07.04.1993, inacoustic

R. Ford – guitar, vocals

Roscoe Beck – bass, 6 string b.g.

Tom Brechtlein – drums

 

1. The Brother

2. You Cut Me to the Bone

3. Worried Life Blues

4. Start It Up

5. Step on It

6. Prison of Love

7. Tell I'm Your Man

8. Talk to Your Daughter

9. Help the Poor

 Ohne Filter Music Pur, to program telewizyjny, realizowany w Badan-Baden, Prezentowane są tam występy na żywo. Robben Ford był tam jeszcze raz w 1997 roku, ale o tym, później.

W wydawnictwie, które posiadam nie występuje „Help The Poor”, myślę , że to błąd na stronie all music. Udało mi się znaleźć na you tube dwa fragmenty z tego koncertu:

Utwór drugi : You Cut Me To The Bone http://www.youtube.com/watch?v=ixOm4WTupfw

oraz czwarty : Start It Up    http://www.youtube.com/watch?v=FIi0GF6K3yE

Myślę, że jest więcej. Ponieważ mam płytę , wiec nie muszę szukać ale zapewniam, że warto. W kilku numerach Roscoe Beck gra na 6-strunowej gitarze basowej. W kończącym koncert: "Talk To Your Daughter” ma dość długą solówkę, podczas której gra akordami, warto zobaczyć. Warto obejrzeć i posłuchać w całości.  Obie płyty jeszcze raz gorąco polecam

 


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Robben Ford & The Blue Line - “Mystic Mile”

wtorek, 30 listopada 2010 10:51

Kolejna płyta jest kontynuacją tej „blue line”, tutaj też gra kilku gości, którzy wzbogacają brzmienie tria.  

Robben Ford & The Blue Line

“Mystic Mile”

1993, Stretch Records

R. Ford – guitar, vocals

Roscoe Beck – bass ( vocal on 2)

Tom Brechtlein – drums ( vocal on 2)

oraz

Chick Corea (on 6)

Bob Malach – saxophone ( on 8)

Dan Fornero – trumpet  ( on 8)

David Garissom – rhythm guitars ( on 1, 5, 7, 8, 9, 10)

    1. He Don't Play Nothin' But the Blues           Ford

   2. Busted Up                                                    Ford

   3. Politician                                                      Brown, Bruce

   4. Worried Life Blues                                       Merriweather

   5. Misdirected Life Blues                                 Ford

   6. Moth to a Flame                                           Ford

   7. Trying to Do the Right Thing [For Anne]    Ford

   8. Say What's on Your Mind                            Back

   9. The Plunge                                                    Ford

 10. Mystic Mile                                                   Ford

 Chick Corea, to jak wiadomo pianista jazzowy, jego udział tutaj jest symboliczny, czy raczej towarzyski. W opisie jego instrumentarium jest „springs, zings & thunks”

Muzyka na płycie jest nawet bardziej zróżnicowana niż na poprzedniej. Tylko trzy utwory nie są kompozycjami Forda. Mnie szczególnie podoba się kompozycja Jacka Bruce „Politician”

Zagrana w trio, z mocną rokową gitarą, posłuchajcie sami: http://www.youtube.com/watch?v=8OyCdOZaJGw

Na tej płycie, też jest ballada z dedykacją (for Anne), całkowicie odbiegająca od charakteru płyty zagrana prawie akustycznie na dwie gitary. Płyta, którą posiadam jest wersją z bonusem. Na pozycji 10 jest : „I Don’t Play” , a  nr 11 to: „Mystic Mile”  z fantastyczną solówką Robbena. Gitara brzmi czysto, prawie akustycznie. Prawdziwa perła na tej płycie.

Nawet tylko dla tego warto posłuchać tej płyty. 


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Robben Ford & The Blue Line

wtorek, 30 listopada 2010 10:48

To już piąty raz wracam do płyt Robbena Forda. (Jeżeli ktoś ma dość, to proszę o komentarz.)Na szczęście on też „postanowił wrócić” do najbardziej dla niego charakterystycznej muzyki. Jak wiemy z życiorysu, po zakończeniu współpracy z Warner Bros., związał się z wytwórnią Stretch Records. Razem z T. Brechtleinem na perkusji i Roscoe Beckiem na basie, założył zespół The Blue Line. Nagrali trzy albumy CD.

Pierwszy z nich to:

Robben Ford & The Blue Line

1992, Stretch Records

R. Ford – guitar, vocals

Roscoe Beck – bass

Tom Brechtlein – drums

oraz:

Russell Ferrante – keyboards (on 1, 7, 9)

Bill Boublitz – keyboards (on 3, 4, 5, 8)

Bob Malach – saxophone (on 3, 4)

Don Fornero – trumpet  (on 3)

William ”Smitty” Smith – keyboards  (on 6)

Mark Ford  harmonica  (on 6)

  1. The Brother                           Ford

  2. You Cut Me to the Bone       Ford

  3. I'm a Real Man                      Hiatt

  4. My Love Will Never Die      Rush

  5. Step on It                               Ford

  6. Prison of Love                       Ford

  7. Tell Me I'm Your Man          Ford

  8. Start It Up                              Ford

  9. Life Song                               Ford

Płyta zawiera 7 kompozycji Forda , jedną Johna Hiatta (gitarzysta i wokalista rockowy) oraz standard bluesowy Otisa Rusha. Płytę rozpoczyna instrumentalna kompozycja Robbena „The Brother”( for Jimmie & Stevie ), do tria dołącza Ferrante na klawiszach: http://www.youtube.com/watch?v=SQddXduzbZk 

Kolejne utwory są dobrze zagrane, z bluesowym pulsem, w każdym mamy ciekawe solówki Forda. Piosenka Hiatta trochę odbiega od klimatu ale fajnie jej się słucha, zwłaszcza dobrze tu brzmi saksofon i trąbka, dodając kolorytu brzmieniu tria. „Step On It” to szybki instrumentalny numer, na pierwszym planie oczywiście gitara. Lider nie przesadza z efektami (zresztą jak zawsze), jego styl stał się już wyrazisty i rozpoznawalny :   http://www.youtube.com/watch?v=P_Ljp9FFS8M

Płytę zamyka instrumentalna ballada „Life Song” (one for Annie), prawdopodobnie chodzi o żonę. Szkoda, że wyciszony podczas pięknie rozwijającego się solo gitary, mógłby jeszcze trwać bo płyta ma tylko 48 minut. Nie znalazłem na you tube, więc pozostaje tylko mały fragment na allmusic. Bardzo polecam całą płytę.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (4) | dodaj komentarz

„Rocket Number 9” - Jason Ricci

poniedziałek, 29 listopada 2010 11:32

O muzyce  Jasona Ricci – ostatnio było głośno – grał w Warszawie. Żałuję, że nie byłem, koncert można zobaczyć na http://www.youtube.com/watch?v=2kUhH31o_cQ są tam też kolejne części, trzeba trochę poszukać powiem tylko że warto.

O Jasonie można też oczywiście znaleźć  wiele informacji i artykułów m.in. tutaj:

http://en.wikipedia.org/wiki/Jason_Ricci

Jakiś czas temu doszła do mnie jego płyta z 2007 roku :

„Rocket Number 9”

Eclecto Groove Records 502

             Płyta nagrana w składzie:

Jason Ricci – harp., vocals

Shawn Starsky – guitars , vocals

Todd”Buck Weed” Edmunds – bass

Ron Sutton – drums

oraz : Michael Peloquin – sax on 4

 

   1. The Rocker                          Ricci, Starsky

   2. I'm a New Man                    Ricci

   3. Loving Eyes                         Ricci

   4. Dodecahedron                      Starsky

   5. Mr.  Satan                            Ricci, Starsky

   6. Deliver Us                            Edmunds, Ricci, Starsky

   7. The Blow Zone Layer          Ricci

   8. The Way I Hurt Myself        Ricci

   9. The Eternal Is                       Starsky

 10. Snowflakes and Horses         Ricci

 11. Sonja                                      Ricci, Starsky

 12. Rocket Number 9                  Blount

 Jak widać z opisu prawie wszystkie utwory są kompozycjami Ricciego, do kilku dołożył ręki Starsky(gitarzysta zespołu )Płytę otwiera rockowy i bardzo energetyczny numer, Jason śpiewa trochę w stylu punk. Można zaszaleć wchodząc w ten klimat, znakomite solówki gitarzysty. Utwór drugi to fajna ballada, nie będę o niej pisał nic więcej - warto posłuchać

(a jakiś szczęśliwiec, być może zobaczy). Muzyka Jasona ma bluesowe korzenie ale z dużą swobodą skręca w stronę rocka czy nawet punka. Słucham jej już chyba 3 raz, nie jest nudna. Jason jest niezwykły w swojej grze, urzeka techniką i wyobraźnią. Shaw Starski jest doskonałym uzupełnieniem, a czasami główną postacią zespołu. Płyta warta posłuchania. Szkoda, że nie jest dostępna w sklepach. Wszystkim fanom rocka i bluesa ale też punka serdecznie polecam. Wiem, że można napisać więcej ale lepiej posłuchać.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Done with the Devil - Jason Ricci

poniedziałek, 29 listopada 2010 11:25

Pogoda - dno , najlepiej w domu słuchać muzyki i od tego zacznę . 

Done with the Devil

Eclecto Groove Records     EGRCD 505

Nagrano  21 kwietnia 2009 roku

   1. Done with the Devil                       Ricci, Starski

   2. Sweet Loving                                 Ricci, Starski

   3. Holler for Craig Lawler                 Ricci, Starski

   4. Broken Toy                                    Edmunds, Ricci

   5. Ptryptophan Pterodactyl                Edmunds

   6. I Turned into a Martian                  Glenn Danzig

   7. As Long as I Have You                  Willie Dixon

   8. How It Come to Be                        Starski

   9. Life of Denial                                 Edmunds, Ricci, Starski

 10. Afro Blue                                        Ramon "Mongo" Santamaria

 11. Keep the Wolf from My Door        Michaels

 12. Enlightenment                                 Sun Ra

 

Jason Ricci – harmonica i vocal

Shawn Starski – gitara

Tood Edmunds – bass

Ed Michaels – drums,

oraz 

Phillip Wolfe – Hammond , gitara, fender piano, accordion i slide guitar ( producent płyty)  Brady Mills , Rebeca Wolfe – chórki

Rudy Miller – perc.

Do tej pory znałem tylko nagrania koncertowe umieszczone na YT i na stronie      http://www.archive.org/details/JasonRicciandNewBlood                                                                

Wadą tych nagrań była czasem zła jakość dźwięku i obrazu, jednak żywiołowość muzyków, zwłaszcza Jasona oraz jego niewątpliwy talent i umiejętności rekompensowały ten brak.

Spodziewałem się blues-rockowego grania i tak rozpoczyna się płyta – prostym rytmicznie i melodycznie  utworem. Podobnie numer 2 to rytmiczna, kołysząca ballada , można powiedzieć w stylu pop-bluesa. „Holler for Craig Lawler” to takie trochę jazz-rock fusion, ciekawe przełamania rytmu i dobra improwizacja Jasona. Kolejny utwór to powolna ballada bluesowa, której współautorem jest basista Tood Edmunds grający partię basu na tubie.Jest on również kompozytorem kolejnego utworu na płycie. Mamy tu kolejny „zakręt” : „Ptryptophan Pterodactyl” jest instrumentalny oparty na rytmie latynowskim i w takim też brzmieniu. To nie koniec zaskoczeń na tej płycie. „I Turned into a Marian” to kompozycja Glenna Danziga, czyli ostre rockowe granie tutaj też słychać swobodę z jaką porusza się Ricci w takiej stylistyce, na pewno żaden z członków zespołu też nie jest nią skrępowany, ostre rify gitary i mocny rytm perkusji. Numer 7 to nagroda dla zawiedzionych do tej pory bluesfanów, klasyczny blues, kompozycja Willie Dixona. Kołysze tak jak lubię, bez rozbudowanych solówek zagrany w stylistyce „starych” bluesmanów. Kolejny utwór to kompozycja Starskiego, który gra tutaj na gitarze akustycznej, dobro i śpiewa. Następną kompozycję (trzech członków zespołu) można usłyszeć na koncertach dostępnych na podanej wyżej stronie internetowej, powraca tu znane wcześniej brzmienie zespołu i wszystko wraca na swoje miejsce. „Afro Blue” to standard jazzowy, najbardziej znany chyba w wykonaniu Johna Coltrane’a. Rozpoczyna Ricci długą improwizacją  dla której podstawę stanowi gra pozostałych muzyków. Potem każdy z muzyków ma własną solówkę. Jest to najdłuższy i mojej ocenie najlepszy utwór na tej płycie. Kolejny numer to kompozycja perkusisty, słyszymy tu jego śpiew, a reszta zespołu dodaje chórki, bass ponownie zastępuje tuba. Płytę zamyka kompozycja Sun Ra. W instrumentarium pojawia sie akordeon i gitara slide na których gra Wolfe, Jason gra na harmonijce diatonicznej i polifonicznej, na końcu pojawia się wokal B.Mills’a, całość w lekko psychodelicznym brzmieniu przypomina Toma Waits’a. Kończąc, płyta jest eklektyczna, pokazuje możliwości Ricciego i kolegów z zespołu w różnych stylach i rodzajach muzyki.

Warto  posłuchać.  


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Robben Ford “City Life” i “Live at the Notodden Blues Festival”

piątek, 26 listopada 2010 15:38

Niestety zima sie robi "pełna gębą". Tylko jakaś energetyczna muzyka może zmienić nastrój. Wracam do płyt Robbena Forda. Niestety pierwsza z „dzisiejszych” nie jest płytą dla fanów bluesa. To w całości album jazzowy.  

Robben Ford “City Life”

1988 i 1992, West Wind

R. Ford – guitar

Ralph Towner – synth.

Charlie Haden – bass

Bill Frisell – guitar

Kenny Garrett – alto sax

Anthony Cox – bass

Jerry Granelli – drums

Julian Priester – trombone

 

  1. City Life                       Granelli

  2. One Day at a Time       Granelli, Haden

  3. I Could See Forever     Goodhew

  4. Wanderlust                   Hodges

  5. Billie's Bounce             Parker

  6. I Put a Spell on You     Hawkins

  7. Blues Connotation       Coleman

  8. Blues Connotation Reprise    Coleman

 

Pierwsze 3 utwory zostały nagrane 21-25.11.1988 roku a pozostałe , w styczniu i lutym 1992. Płytę rozpoczyna tytułowy „City Life” zagrany w duecie Ford i Granneli na perkusji i syntezatorze. W kolejnych dwóch dochodzi jeszcze Ch. Haden i R.Towner. W nagraniach 1992 roku pojawia się B,Frisell, K.Garrett, J.Priester i nowy basista A.Cox. Mamy tu zagrany standard Ch.Parkera ”Billie’s Bounce” z fajnymi dialogami gitar Ford- Frisell. Na zakończenie kompozycja Ornette Colemana „ Blues Connotation” ( niech tytuł nie zmyli miłośników bluesa). Płyta ciekawa, dużo fajnych dźwięków i zagrywek gitary jazzowej. Warto posłuchać.  

Jimmy Witherspoon & Robben Ford     “Live at the Notodden Blues Festival”

24.08.1991, Blue Rock’it Rec.

Jimmy Witherspoon – vocal

R. Ford – guitar

Patrick Ford – drums

Stan Poplin – bass

Espen Fjelle – organ

 

   1. Doodlin'                                                              Silver

   2. Goin' Down Slow                                                Oden

   3. Some of My Best Friends Are the Blues            Byron, Harris

   4. I'm Gonna Move to the Outskirts of Town         Razaf, Weldon

   5. See See Rider                                                      Rainey

   6. Pretty Woman                                                     Williams

   7. Ain't Nobody's Business                                     Grainger, Robbins

   8. Patcha, Patcha                                                     Johnson

   9. Wonderful World                                               Thiele, Weiss

 10. Walking by Myself                                             Lane, Rogers

 11. Big Legged Woman                                           Witherspoon

Płyta nagrana 24 sierpnia oprócz nr 1 i 6 , te nagrano następnego dnia. Płyta jest rejestracją koncertu na festiwalu w Notodden. To jeden z największych europejskich festiwali, można o nim poczytać tutaj:

http://en.wikipedia.org/wiki/Notodden_Blues_Festival

Zdecydowanie lepsza muzyka na ponury dzień. Na początek standard Horace Silvera, instrumentalny, nagrany dzień później niż cała płyta. Wprawdzie kompozytor to muzyk jazzowy ale często wykorzystujący bluesowe korzenie. Dalej mamy dwie powolne bluesowe ballady. Nr 6 podobnie jak pierwszy jest instrumentalny, też nagrany dzień później. Utwór 7 rozpoczyna się zapowiedzią Witherspoona, ( tak jak byłby to początek koncertu – przedstawia Robbena Forda) Słychać tutaj pewne zmęczenie w głosie , miał on wtedy 71 lat (zmarł sześć lat później). Na płycie przeważają powolne spokojne ballady, być może wynika to z wieku wokalisty. Gra Forda i reszty zespołu znakomicie dopełnia i dopasowuje się do Witherspoona. Dwa ostatnie utwory tej płyty są dostępne na you tube w wersji audio, ale warto posłuchać. “Walkin’ By Myself”    http://www.youtube.com/watch?v=_B9r81L1ZfE

“Big Legged Woman”  http://www.youtube.com/watch?v=zbT5zC7XrWg

Nie jest to tak energetyczna płyta -jak poprzednio omawiana - tych wykonawców , ale ważna również jako świadectwo ogromnego zrozumienia dwóch muzyków( Robben był prawie 30 lat młodszy) no i oczywiście zapis live też podnosi jej wartość 


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Robben Ford “ Talk to Your Daughter”

piątek, 26 listopada 2010 11:38

Wczoraj dostałem DVD z koncertem znakomitego saksofonisty ( chyba jednego z największych wśród żyjących ) Davida Murraya. Ale to sobie zostawiam na wieczór. A teraz :

 Robben Ford “ Talk to Your Daughter”

1988, Warner Bross

R. Ford – guitar, vocals

Roscoe Beck – bass, vocals

Vinnie Colaiuta – drums

Russell Ferrante – synth., piano

oraz

Vince Denham – sax  on  6

Brandon Fields – sax on 2

Mark Ford – harp. on 6 & 9

Brian Mann – synth. on 3

Bill Payne – synth. on 9

Jeff  Porcaro – drums on 6

  1. Talk to Your Daughter                                                Lenoir

  2. Wild About You (Can't Hold Out Much Longer)

  3. Help the Poor                                                              Singleton

  4. Ain't Got Nothin' But the Blues            

  5. Born Under a Bad Sign                                               Bell, Jones

  6. I Got over It

  7. Revelation

  8. Getaway

  9. Can't Let Her Go

Pierwsza na mojej półce, płyta studyjna Forda. Otrzymała wysoką ocenę na allmusic.  Już rozbudowany skład mówi, że to muzyka aranżowana i mocno (?)przemyślana. Przyznaję, że nie jest to moja ulubiona płyta. Rozpoczyna ją funkowo – bluesowy  “Talk to Your Daughter” Ford gra jak zwykle znakomicie, świetna solówka gitary. Ja jednak wolę kiedy gra bardziej surowego bluesa. Numer 4 to bluesowa ballada nawet fajnie brzmi ale, właśnie jest ale. „ I Got Over It” to szybki rock&rollowy kawałek z saksofonem i harmoniką Marka Forda, niestety jak to w nagraniach studyjnych często bywa, wyciszony w momencie gdy zaczęło się coś dziać.

Kolejny utwór to „Revelation”, czasami można go usłyszeć w wykonaniu Leszka Cichońskiego, tutaj brzmi dobrze, nie ma za dużo elektroniki, czyste i soczyste brzmienie gitary to chyba mój nr1 na tej płycie. Płyta jest dobrze zrealizowana, Ford gra jak zwykle ale … no tak , kolejne ale. Na stronie allmusic można posłuchać fragmentów utworów, nie żałuję, że mam ją na półce, ale często tam stoi.   

 Mark Ford with The Robben Ford Band

1990, Blue Rock’it Rec.

Mark Ford – harp, vocals

R. Ford – guitar

Roscoe Beck – bass

Tom Brechtlein – drums

 

   1. Mellow Down Easy                      Dixon

   2. Ain't Got Dough                           Ford

   3. Heart-Breakin' Blues                    Ford

   4. My Baby Didn't Come                 Ford

   5. Up and Out                                   Ford

   6. On the Road Again                      Oden

   7. Up from the Streets                      Ford

   8. Fool for Love                               Ford

   9. Live the Life I Love                     Morganfield

 10. Hot Cha Cha                                 Ford

 11. Is It Makebelieve?

 Nagrana w Red Rooster Studio w Berkeley. Właściwie to płyta Marka Forda, on jest tutaj liderem. Płytę rozpoczyna standard W. Dixona, wokal Marka jest zupełnie inny niż Robbena, który fajnie tu podgrywa bratu. Bardzo dobre solo harmonijki i potem gitary. Lubię takie granie. Większość utworów na płycie to oczywiście kompozycje Marka, który pokazuje, że jest niezłym kompozytorem i dobrym muzykiem. Harmonijka to wydawałoby się prymitywny instrument, ale emocje które może przekazać i wyzwolić są ogromne .

Oprócz kompozycji Forda mamy tu też utwór  Muddy Watersa czyli McKinley Morganfielda świetnie zagrany i zaśpiewany przez lidera. Płytę polecam, ma niestety wady płyty studyjnej, czyli wyciszanie utworów, ale jest OK.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (2) | dodaj komentarz

piątek, 23 czerwca 2017

Licznik odwiedzin:  898 429  

Kalendarz

« listopad »
pn wt śr cz pt sb nd
01020304050607
08091011121314
15161718192021
22232425262728
2930     

O moim bloogu

blues, jazz, recenzje płyt, informacje o muzykach

Głosuj na bloog






zobacz wyniki

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

Statystyki

Odwiedziny: 898429
Wpisy
  • liczba: 176
  • komentarze: 565
Bloog istnieje od: 2421 dni

Lubię to

Więcej w serwisach WP

Bloog.pl

Bloog.pl